Piano Concertos 20 & 27

Ronald Brautigam (fortepiano) & Die Kölner Akademie, Michael Alexander Willens

Ongeveer 50 jaar na zijn compositie in 1785 domineerde Concerto Nr. 20 de concertzalen en blijft het een van Mozarts meest populaire pianoconcerten. Beethoven was een van de vroege bewonderaars van het werk; hij speelde het op een benefietconcert voor Mozarts weduwe in maart 1795. Zes jaar na het D mineur concerto, in januari 1791, voltooide Mozart Concerto No. 27 en voerde het twee maanden later voor het eerst uit. Het was zijn laatste publieke optreden als solist. Het concerto is vaak verweten een berustende toon te hebben, alsof het was gecomponeerd met het vooruitzicht van het naderende einde in gedachten. Deze veronderstelling is volkomen ongegrond, want Mozart was al twee jaar eerder met de compositie begonnen. Het is waar dat hij hier meer in zichzelf gekeerd lijkt dan in de andere werken van het genre. Hij was duidelijk op zoek naar een nieuwe sublieme vorm van expressie.

Het Pianoconcert nr. 20 in D mineur, dat een halve eeuw na de compositie in 1785 tot de meest uitgevoerde pianoconcerten van Mozart behoorde, neemt nog steeds een prominente plaats in de concertzaal in. Een van de eerste bewonderaars was Beethoven, die het werk uitvoerde tijdens een benefietconcert voor Mozarts weduwe in maart 1795. Hij zal ongetwijfeld veel bewondering hebben gehad voor de sombere opening, gekenmerkt door syncopaties en later onderbroken door agressievere uitbarstingen. In zijn informatieve toelichting noemt Mozart-kenner John Irving het zelfs 'Mozarts meest rauwe concert'. Zes jaar na het concert in D mineur, in januari 1791, voltooide de componist het Pianoconcert nr. 27 in B majeur, K595, dat twee maanden later voor het eerst werd uitgevoerd. Dit zou zijn laatste publieke optreden als solist zijn, en het concert is sindsdien soms ten onder gegaan. Het wordt beschouwd als een werk waarin de typische sprankeling van Mozarts virtuositeit getemperd wordt door berusting, alsof de componist zich al bewust was van zijn naderende dood. Een nauwkeurige bestudering van het autograaf manuscript spreekt deze interpretatie echter tegen: het concerto lijkt twee volle jaren vóór de voltooiing te zijn begonnen. De taal ervan is niettemin introverter dan de meeste werken van Mozart in dit genre: hij lijkt te streven naar een sublieme, verfijnde expressie die zelden elders in zijn concerto-oeuvre wordt nagestreefd. Deze twee uitzonderlijke werken worden hier uitgevoerd door Ronald Brautigam en Die Kölner Akademie, op hun vijfde cd met Mozarts concerto's – een doorlopende reeks die in het Duitse tijdschrift Piano News is omschreven als 'een gelukstreffer en een waar genot'.

Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791):
 Piano Concerto No. 20 in D minor, K466
 Piano Concerto No. 27 in B flat major, K595

Recensies:

"Alleen degenen die een diepe afkeer hebben van fortepiano en/of kleine orkesten hoeven deze opnames te mijden... Het kleine orkest en het solo-instrument zijn goed in balans, waardoor het orkest vol klinkt; niet grootschalig, maar zeker niet klein of droog... en de solist schittert zonder te opdringerig te zijn."
MusicWeb International - 27th September 2013

"Hoewel ik het niet altijd zo zou willen horen, is Brautigams uitvoering zeker verfrissend... snelheid is een kenmerk van alle uitvoeringen hier... Zijn articulatie is een toonbeeld van helderheid, zijn passages krachtig en doelgericht."
Gramophone Magazine - February 2014

"Brautigam en Michael Alexander Willens zijn nooit bepaald traag als het om tempo gaat, en ze geven een adembenemend opwindende uitvoering van het openingsdeel van het Concerto in D mineur (K466)... het langzame deel van (K595) is beslist vloeiend... maar de uitvoering als geheel verdient de aandacht. Aan aanrader."
BBC Music Magazine - April 2014 ****