Complete Symphonies Vol. 04 (Symphony no. 8) (2005)

Opnieuw frapperen Kofmans integere interpretatie en het schitterende orkestspel. De in deze oorlogssymfonie (1943) voor zichzelf sprekende duistere tragiek, bitterheid en hoop worden niet overdreven gedramatiseerd of door een sentimenteel sausje gehaald. Die objectiviteit herinnert aan Mravinski, aan wie deze symfonie is opgedragen, en de Leningraders op een BBC-Legends-cd. Kofman is minder ijzingwekkend dan zijn Russische collega. Hoogte- en rustpunten vloeien natuurlijk in elkaar over. Bijvoorbeeld de demonische mars en de van lichte treurnis doortrokken coda na de dynamische climax (reprise) in het eerste deel. Obsederend is ook de spanningslijn in deel drie die via de rusteloos hamerende ritmen naar een imposant hoogtepunt leidt. Dat en de sobere grandeur waarmee alle facetten worden belicht, maakt Kofmans prachtig opgenomen visie op Shostakovich interessant.
Bron: Cor Molenbeek • Luister september 2005