Violin Sonatas 1-3 (1997)

Henning Kraggerud (violin) & Helge Kjekshus

De Vioolsonate in F majeur, op. 8, werd gecomponeerd in de zomer van 1865, toen Grieg in Kopenhagen woonde, en tegelijkertijd met de Humoresques, op. 6. In datzelfde jaar werd de sonate uitgegeven door Peters in Leipzig, en in november werd ze voor het eerst uitgevoerd in het Gewandhaus door de Zweedse violist Anders Petterson, met Grieg zelf aan de piano. Grieg omschreef de sonate als „eenvoudig“ en „rijk aan ideeën“, en tot op zekere hoogte had hij gelijk. Wat echter opvalt aan deze en de twee latere sonates, is hoe door en door „Grieg-achtig“ ze allemaal lijken, ondanks de aanzienlijke verschillen tussen hen. Het is ook het vermelden waard dat Grieg zich, zelfs in deze eerste sonate, goed aanpast aan de eigenschappen van de viool, hoewel hij geen ervaring had als strijker.

Het geeft te denken dat Grieg zijn hoogste niveau bereikt in cyclische werken waarin hij muzikaal materiaal gebruikt dat geen verband houdt met of gelijkenis vertoont met de instrumentale muzikale taal van de Noorse volksmuziek. Klassieke vormen zoals de sonate zijn gebaseerd op dynamische ontwikkelingsprincipes. Deze vormen behoren tot een andere wereld dan die van de instrumentale volksmuziek. De pogingen om deze twee werelden te combineren moesten wel uitmonden in andere oplossingen dan die welke waren overgeleverd vanuit het Weense classicisme. Maar Griegs pogingen tot synthese, zoals tot uiting komen in de eerste en vooral in de tweede vioolsonate, tonen ook aan dat er binnen traditionele grenzen muziek van grote waarde kon worden gecreëerd, hoewel Griegs inspanningen bovenal de noodzaak aantonen van een nieuw en radicaal formeel denken met betrekking tot bronmateriaal afkomstig uit de volksmuziek.

Edvard Grieg (1843-1907):
 Violin Sonata No. 1 in F major, Op. 8
 Violin Sonata No. 2 in G major, Op. 13
 Violin Sonata No. 3 in C minor, Op. 45

Recensies:
"Deze cd biedt doorlopend boeiende vertolkingen. De twee jonge Noren spelen met een idiomatische stijl en weten elk aspect van de muziek tot uitdrukking te brengen. Hun gedrevenheid aan het begin van het eerste Allegro van Op. 8 zet de toon; de 'doloroso'-opening van Op. 13, de verfijning en sereniteit van de passage in E-groot in het middendeel van diezelfde sonate, en de opwindende sfeer à la 'In de hal van de Bergkoning' die ze oproepen in de finale van Op. 45 – dit zijn slechts enkele momenten waarop het duo overtuigt door precies de juiste klank en expressie te vinden. Kraggeruds vertolking van het 'grote thema' in het laatste deel van Op. 45 getuigt van ware adel, waarbij hij alle expressie- en fraseringsaanwijzingen van Grieg respecteert. Van harte aanbevolen."
Gramophone - Classical Music Guide 2010