Robert Schumann (2003)

Zehetmair Quartett: Thomas Zehetmair (violin), Ruth Killius (viola), Francoise Groben (cello), Matthias Metzger (violin)

De frisse, spontane benadering van kamermuziek door het Zehetmair Kwartet was al opwindend in hun vorige ECM-uitvoering van Bartók en Hartmann en is even veelzeggend in dit "kernrepertoire" van de 19e eeuw - het is alsof ze de poëzie en directheid van Schumanns veelgespeelde muziek herstellen. Het Zehetmair Quartet "maakt het nieuw". Verkozen tot album van het jaar bij de Gramophone Awards

Robert Schumann (1810-1856):
 String Quartet No. 1 in A minor, Op. 41 No. 1
 String Quartet No. 3 in A major, Op. 41 No. 3

Recensies:

"Een perfect georganiseerd, gepassioneerd spel dat duidt op een verantwoordelijke verantwoorde omgang met de textuur Bewegingen spreekt de rusteloze poëzie die typisch is voor Schumann sfeervol wat het kwartetteam heeft bereikt in termen van homogeniteit, toonbalans en zorgvuldigheid, balans in klank en zorgvuldigheid in frasering, ook in de vreugde van het musiceren, verdient veel lof."
Stereo 5/03

"De combinatie van het Zehetmair Quartet brengt de afwisselende wildheid en fragiliteit van de muziek op een volstrekt unieke manier tot uiting. Hun interpretatie van Schumann is bewogen, explosief en liefdevol, een geloofwaardige reis door zijn getroubleerde wereld die oudere speelstijlen weerspiegelt, niet door vibrato te overdrijven of te laten varen, maar door voortdurend te variëren in toon, tempo, strijkstokdruk en aanzet. Aspecten van deze trend worden treffend geïllustreerd door hun behandeling van het peinzende tweede deel van het derde deel van het Derde Kwartet, en door de manier waarop ze de plotselinge, bloedeloze moderato-passage in de coda van het finale van het Eerste Kwartet aanpakken. In het minder consistente maar uitdagendere Eerste Kwartet zijn de subtiele variaties in puls en accent voortdurend boeiend, dat wil zeggen dat ze maximale vrijheid genieten binnen de regels van de partituur. Contrapuntische passages die andere kwartetten droog of zelfbewust presenteren – bijvoorbeeld op 2'36" in het eerste deel van nr. 1, waar de altviool de leiding neemt – krijgen hier een nieuwe betekenis. Dit zijn geen comfortabele uitvoeringen. Ze laten cosmetische aantrekkingskracht varen en schuren en tieren liever dan dat ze zich laten verleiden door oppervlakkige 'glans'. Wees dus gewaarschuwd. Maar ze zijn diepgaand mooi in hun waarheidsgetrouwe interpretatie van muziek die zowel aangrijpend als agressief kan zijn. Ook subtiel op sommige momenten (Mendelssohn met extra diepgang); in feite omvatten ze als muzikale statements meer dan de meesten van ons eerder hadden vermoed. Dat besef is vrijwel volledig te danken aan de overtuigende kracht van deze buitengewoon bekwame en realistisch opgenomen uitvoeringen.
Gramophone Classical Music Guide - 2010