Mass in B minor [Easter/Pasen]

Carolyn Sampson (soprano I), Rachel Nicholls (soprano II), Robin Blaze (alto), Gerd Türk (tenor), Peter Kooij (bass) & Bach Collegium Japan, Masaaki Suzuki

Er zijn maar weinig opnames geweest waar zo reikhalzend naar werd uitgekeken als deze: Masaaki Suzuki's en Bach Collegium Japan's doorlopende cyclus van Bachcantates heeft bij muziekliefhebbers over de hele wereld de honger aangewakkerd naar de versie van het overgebleven grote Bach-werk, de mis in B-klein. In maart 2007, ten slotte, bundelden Suzuki, de BCJ en solisten Carolyn Sampson, Rachel Nicholls, Robin Blaze, Gerd Türk en Peter Kooij hun krachten in de Shoin Chapel in Kobe, en het resultaat wordt nu vrijgegeven. De referenties van de betrokkenen zijn bekend bij iedereen die de Cantata-serie - waarvan deel 36 onlangs werd uitgebracht - heeft gevolgd of er recensies van heeft gelezen. Twee citaten slechts: 'Gedurende deze lopende serie ben ik de prachtige richting van Masaaki Suzuki gaan beschouwen als een van de grootste opnameprestaties van mijn leven' (MusicWeb International) en 'Dwingende prestaties - de puur gepolijste en technische prestaties van het muziek maken houden onmiddellijk het oor vast, en worden versterkt door subtiele frasering en een kwaliteit van luisteren bij alle betrokkenen die Bachs tegenwicht de vooruitgang van de lichtheid en de kaakverruimende helderheid laat zien' (Classic FM Magazine). Wie is dan beter geschikt om de uitdagingen van dit grote, om niet te zeggen legendarische werk aan te gaan? Zoals beschreven in Bach-geleerde Klaus Hofmann's informatieve aantekeningen, is de B-klein mis 'muziek van tederheid en heroïek, vurige vurigheid maar ook doctrinaire strengheid, het diepste verdriet en onbegrensde vreugde - muziek die, ondanks haar tijdloze grootsheid, diepzinnig menselijk is. In zijn laatste grote werk riep Bach al zijn kunstenaarschap op en nam hij zijn plaats in tussen de grote westerse componisten die de essentiële woorden van de christelijke cultuur, van Guillaume de Machaut - vier eeuwen voor Bach - tot de Missa Solemnis van Ludwig van Beethoven, een leven lang na hem, een blijvende muzikale vorm hebben gegeven'

Bach, J S:
 Mass in B minor, BWV232

"Al enkele jaren is Masaaki Suzuki bezig alle cantates van Johann Sebastian Bach op te nemen. Bij wijze van intermezzi bracht hij van Bach cd’s uit met enkele klavecimbelwerken, de twee grote passies en, meest recentelijk, de Hohe Messe. De musici zijn voor de helft Japanners en voor de helft westerlingen en de uitvoering is door en door protestants. Alle toeters en bellen zijn vermeden en het theatrale element in de muziek is bij Suzuki afwezig. Hij is een man van de lange adem, de ingehouden expressie, de rustige en bescheiden intensiteit en de welluidende samenklanken, zonder hedonistisch te worden. Vandaar ook dat Suzuki’s Bach nooit swingt en zwiert maar altijd statig en verheven blijft. De constante ernst wint het van uitbundigheid. Hoe complex en groots het werk soms is, de uitvoering blijft altijd rustig en intiem. Men hoort hoezeer de laatste dertig jaar een consensus is gegroeid inzake de interpretatie van de oude muziek. De beheersing van het instrumenten is enorm en de keuze van de zangers verraadt dat er inmiddels vele manieren zijn om oude muziek te zingen: Carolyn Sampson staat dichter bij de opera, terwijl Peter Kooij veel gekuister te werk gaat. Dat dit verschil de eenheid niet verstoort, duidt op de uniformerende kracht van de dirigent."
Klsassieke Zaken Magazine

"Het koor is klein genoeg, twee/drie per partij, om grote helderheid en detail te projecteren - 'Osanna' is heerlijk uitbundig...
BBC Music Magazine - January 2008 ****

"Dit is, zoals je van Masaaki Suzuki zou verwachten, een optreden in B-mineur met een buitengewoon devotioneel gewicht, omdat het resonerende surroundgeluid de partituur uitstraalt in een geduldig geconstrueerde uitleg. De reflecterende objectiviteit lijkt misschien een beetje te prikkelend als het vreemd ongekarakteriseerde 'Christe' Het duet van eleison wordt achtervolgd door het soort overgereguleerde articulaties in de strijkers waar Bach Collegium Japan nog steeds last van kan hebben. Maar na het ietwat lugubere Kyrie knettert het Gloria behoorlijk en levert Suzuki's zorgvuldige stemvoering tussen zangers en instrumentalisten buitengewone onthullingen op (dergelijke). zoals de troostende schoonheid van de 'Qui tollis' en, later, een opmerkelijke lezing van het Sanctus). De koorbewegingen zijn bewonderenswaardig ongehaast maar doelgericht. Laudamus te', en de 'Quoniam' wordt ontdaan van zijn welsprekende grandeur in een prozaïsche stoeipartij, maar 'Et in unum Dominum' onthult zijn verwachtingsvolle geneugten, net als Blaze's hartverscheurende Agnus Dei.  Dit is een afgeronde en indrukwekkende uitvoering waarvan 'Dona nobis pacem' het beste van Suzuki samenvat: toegewijd, levensbevestigend en genereus."
Gramophone - Classical Music Guide 2010